XVII i XVIII Mistrzostwa Europy Kobiet

2011-09-20 03:32:22
0 komentarzy
qwe

1991 Włochy (Rzym, Ravenna, Bari)

1993 Czechy i Słowacja (Brno, Zlin)

XVII Mistrzostwa Europy Kobiet

 

1991 Włochy (Rzym, Ravenna, Bari)

 

Akt 17

 

Trzy kwadranse i złoto…

 

XVII mistrzostwa Europy rozegrano we Włoszech. Złoto miało podwójną wartość - drużyna mistrzowska zdobywała także olimpijską kwalifikację.  ZSRR miało zapewniony udział w igrzyskach, jako mistrz z Seulu.

W turnieju wzięło udział 12 drużyn, które zostały podzielone na dwie grupy. Pierwsze dwa zespoły z każdej z grup awansowały do półfinałów. Zespoły z obu grup z miejsc trzy i cztery walczyły ze sobą zajmując miejsca 5-8. Reszta drużyn została sklasyfikowana na pozycjach 9-12.

 

Polska trafiła do grupy B z Czechosłowacją, Holandią, Jugosławią, Niemcami, Rumunią. Celem odmłodzonej reprezentacji Polski była walka o miejsca 5-8. Niestety Polki zdołały wygrać tylko jeden mecz z Jugosławią i już po fazie grupowej musiały pożegnać się  z ME. Najsilniejsza w tej grupie okazały się Holenderki, która zanotowały na swoim koncie cztery zwycięstwa po 3:0.

Drugie miejsce zajęła reprezentacja Niemiec, w której skład wchodziło dziewięć byłych obywatelek NRD i trzy RFN.

 

W grupie A obyło się bez niespodzianek. Faworyci ZSRR i Włochy pewnie kroczyli od zwycięstwa do zwycięstwa, wygrywając wszystkie mecze po 3:0. Bezpośredni pojedynek nie miał już większego znaczenia. Wygrały go podopieczne Karpola.

 

W pierwszym półfinale siatkarki Związku Radzieckiego pewnie wygrały z reprezentacją Niemiec 3:0, nie dając rywalkom najmniejszych szans na nawiązanie walki.

Drugi półfinał był emocjonujący, pojedynek urósł  do rangi najważniejszego meczu mistrzostw. Bój toczył się nie tylko o miejsce w finale, ale też o olimpijski awans. Włoszki wygrały inaugurującego seta. W następnych dwóch partiach, to Holenderki okazały się lepsze. Prawdziwy bój rozegrał się w czwartym secie. Po dramatycznej końcówce wygrały go „pomarańczowe”, osiągając swój życiowy sukces. Świetnie w tym meczu spisywała się rozgrywająca Heleen Crielaard oraz skrzydłowe Weersing i Piersma.

Załamane Włoszki przegrały także mecz o brązowy medal. Sergio Guerra trener reprezentacji Włoch, po mistrzostwach zrezygnował z pracy z kadrą.

 

Usatysfakcjonowane Holenderki w finale nie podjęły rękawicy, przegrały ze siatkarkami Związku Radzieckiego – 3:0. Pojedynek skończył się po trzech kwadransach. W reprezentacji ZSRR nie grała już Irina Kiriłłowa, która po konflikcie z trenerem postanowiła zmienić obywatelstwo i została Chorwatką.

 

W zespole holenderskim świetnie spisywały się Weersing, Crielaard, De Jong – wspomagane przez doświadczoną Piersmę i naturalizowaną Czeszkę Machovcak.

W reprezentacji Polski debiutowały Dorota Świeniewicz i Magdalena Śliwa, które 12 lat później zdobyły mistrzostwo Starego Kontynentu.   

 

Siatkarkami mistrza były: Walentina Ogijenko, Natalia Morozowa, Marina Nikulina, Irina Smirnowa, Tatiana Sidorenko, Jelena Worobiewa, Irina Pachromczuk, Jelena Batuchina, Galina Liebiediewa, Swietłana Wasiliewska, Jelena Czebukina, Julia Timonowa, Swietłana Korytowa, Inna Daczuk.

Trener – Nikołaj Karpol.

 

Skład reprezentacji Polski: Makowska, Bednarczyk, Kosek, Worek, Śliwa, Szczypiórkowska, Stala, Zubel, Cięciel, Niemczyk, Nowosielska, Świeniewicz.

Trener – Edward Superlak.

 

Nagrody indywidualne:

 

MVP: Smirinowa Irina (ZSRR)

Atak: Weersing Henriette (Holandia)

Rozegranie: Nikulina Marina (ZSRR)

 

Grupa B (mecze Polek):

 

Polska – Jugosławia 3:2 (13:15, 11:15, 15:4, 15:7, 15:5)

Holandia – Polska 3:0 (15:7, 15:8, 15:4)

Czechosłowacja – Polska 3:2 (15:8, 3:15, 15:9, 9:15, 15:6)

Niemcy – Polska 3:0 (15:12, 15:8, 15:10)

Rumunia – Polska 3:1 (15:13, 16:17, 15:4, 15:11)

 

Półfinały

 

Strefa 5-8

Rumunia – Grecja 3:1 (15:9, 15:8, 5:15, 15:10)

Czechosłowacja – Bułgaria 3:1 (15:5, 15:7, 14:16, 15:12)

 

Strefa 1-4

Holandia – Włochy 3:1 (12:15, 15:6, 15:7, 16:14)

ZSRR – Niemcy 3:0 (15:6, 15:3, 15:11)

 

Finały

 

Mecz o 7. miejsce

Bułgaria – Grecja 3:2 (15:12, 15:11, 12:15, 11:15, 15:13)

 

Mecz o 5. miejsce

Czechosłowacja – Rumunia 3:1 (15:10, 5:15, 16:14, 15:10)

Mecz o 3. Miejsce

Niemcy – Włochy 3:1 (9:15, 15:8, 15:7, 15:10)

 

Finał

ZSRR – Holandia 3:0 (15:4, 15:2, 15:3)                          

 

Klasyfikacja ME

 

  1. ZSRR
  2. Holandia
  3. Niemcy
  4. Włochy
  5. Czechosłowacja
  6. Rumunia
  7. Bułgaria
  8. Grecja
  9. Polska
  10. Francja
  11. Albania
  12. Jugosławia

 

 

XVIII Mistrzostwa Europy Kobiet

 

1993 Czechy i Słowacja (Brno, Zlin)

 

 

Akt 18

 

Nieprzeczytany regulamin…

 

Mistrzostwa Europy zostały przyznane Czechosłowacji, lecz w związku z jej rozpadem i powstaniem 1 stycznia 1993 r. dwóch odrębnych państw, Czech i Słowacji, czempionat ostatecznie odbył się w Czechach między 24. września a 2. października 1993 roku. Mecze rozgrywane były w Zlin oraz w Brnie. Mimo rozpadu Czechosłowacji, federacje Czech i Słowacji postanowiły wystawić wspólną reprezentację – jak się okazało z wielkim powodzeniem.

 

Polska po raz pierwszy i jedyny nie zagrała na Mistrzostwach Europy. Z udziału w czempionacie wyeliminowała je reprezentacja Chorwacji, która załatwiła obywatelstwo byłym zawodniczkom Związku Radzieckiego Irinie Kiriłłowej, Jelenie Czebukinie i Tatianie Sidorenko. To jednak nie mistrzyni olimpijska z Seulu była liderką zespołu. Okazała się nią szesnastoletnia wówczas Barbara Jelić.

Później jedna z najlepszych atakujących świata – o ile nie najlepsza - była córką wspaniałego chorwackiego siatkarza, później także i trenera Ivicy Jelica. Właśnie pod okiem ojca młoda Jelić zaczęła rozwijać swoje nieprzeciętne umiejętności, które przez pięć lat doskonaliła grając w japońskich klubach, gdzie wyjechała mając zaledwie 17 lat. Trzykrotna wicemistrzyni Europy. Trzykrotnie została wybrana najlepszą siatkarką w Europie (1998, 1999, 2000). W 1999 otrzymała nagrodę dla najlepiej punktującej siatkarki Pucharu Świata. Uczestniczka IO w 2000 roku w Sydney, gdzie zajęła ostatecznie siódme miejsce. W meczu przeciwko Chinkom Jelić zdobyła 44 punkty. Karierę sportową zakończyła w 2005 roku.

 

Faworytami mistrzostw były Rosja i Holandia. Niespodziewanie reprezentacja „Sbornej” została rozgromiona przez Ukrainę. Ukrainki udowodniły, że zwycięstwo z Rosjankami, to nie przypadek - wygrywając pozostałe mecze i zajmując pierwsze miejsce w grupie. Reprezentacja Rosji również awansowała do półfinału pokonując w decydującym meczu Niemcy 3:0.

 

W grupie A faworyzowane Holenderki przegrały dwa pierwsze spotkania z Włochami i Bułgarią, co okazało się brzemienne w skutkach, reprezentacja „Oranje” nie zdołała awansować do półfinału. Rewelacyjnie grała reprezentacja Czech i Słowacji. Wygrała trzy pierwsze spotkania. Cztery drużyny miały tyle samo punktów na mecie, decydował stosunek setów. Ten najlepszy miały Włoszki i gospodynie.

 

W pierwszym półfinale Rosjanki wygrały z Włoszkami 3:1. Reprezentacja Italii stawiała dzielny opór, jednak to drużyna Karpola w decydujących momentach okazywała się lepsza.

Prawdziwa walka miała miejsce w drugim półfinale. Po czterech setach był remis. Do 1993 r. rozgrywano tie-breaka do siedemnastu punktów, wygrywała go drużyna która pierwsza zdobyła. W 1993 r. FIVB wprowadziło zmiany w regulaminie, że gra się do siedemnastu punktów, ale muszą być dwa punkty różnicy. Reprezentantki Ukrainy o zmianie zasad nie wiedziały. W tie-breaku przy stanie 16:16 skutecznie zakończyły atak i wykonały taniec radości z okazji awansu do finału. Zdziwiły się gdy sędzia nakazał im grać dalej. Zupełnie zszokowane Ukrainki pogubiły się i przegrały mecz. Tym samym z awansu do finału mogła cieszyć się reprezentacja Czech i Słowacji. Ukrainki nie załamały się i pewnie wygrały mecz o brąz  z reprezentacją Włoch. 

 

Irina Puchalska-Komisarowa, brązowa medalistka tych mistrzostw,  zagra w tym roku na ME w Serbii i Włoszech.

 

W finałowym meczu Rosjanki pewnie pokonały gospodynie do zera. Obok starych gwiazd, Iriny Smirinowej i Walentyny Ogienko, pierwsze „skrzypce” w zespole rosyjskim grała szesnastoletnia Jewgienia Artamonowa. Zawodniczka ta została wybrana najlepszą atakującą mistrzostw.

 

Wśród gospodyń prym wiodła Lucie Vaclavikova po raz drugi wybrana najlepszą zawodniczka mistrzostw Europy.

 

Siatkarkami mistrza były: Walentina Ogijenko, Natalia Morozowa, Tatiana Mienszowa, Jewgienia Artamonowa, Julia Timonowa, Jelizawieta Tiszczenko, M. Lichenstein, Tatiana Graczewa, Inessa Jemielianowa, A. Sorokina.

Trener – Nikołaj Karpol

 

Nagrody indywidualne:

 

MVP: Vaclavikova Lucie (Czechosłowacja)

Atak: Artamonowa Jewgieni (Rosja)

Rozegranie: Benelli Manuela (Włochy)

Blok: Iljina Tatiana (Ukraina)

Środkowa: Volicerova Esther (Czechosłowacja)

 

 

Półfinały

 

Strefa 5-8

Chorwacja – Białoruś 3:0 (15:12, 16:14, 15:4)

Niemcy – Holandia 3:2 (15:12, 13:15, 15:4, 15:17, 15:11)

 

Strefa 1-4

Rosja – Włochy 3:1 (15:9, 12:15, 16:14, 15:2)

Czechosłowacja – Ukraina 3:2 (14:16, 15:5, 15:11, 6:15, 22:20)

 

Finały

 

Mecz o 7. miejsce

Holandia – Białoruś 3:0 (15:10, 15:13, 15:12)

 

Mecz o 5. miejsce

Niemcy – Chorwacja 3:2 (15:9, 13:15, 13:15, 15:9, 15:9)

 

Mecz o 3. miejsce

Ukraina – Włochy 3:1 (15:17, 15:8, 15:6, 17:15)

 

 

Finał

 

2 października 1993 r. - Brno 

 

Rosja – Czechosłowacja 3:0 (17:15, 15:3, 15:6)

 

 

Klasyfikacja ME

 

  1. Rosja
  2. Czechosłowacja
  3. Ukraina
  4. Włochy
  5. Niemcy
  6. Chorwacja
  7. Holandia
  8. Białoruś
  9. Bułgaria
  10. Rumunia
  11. Łotwa
  12. Grecja

Zaloguj się aby dodać komentarz:

Ostatnio dodane

Zagraniczne

Polskie

English version

Transfery

Felietony

Tłumaczenia

Współpracujemy

Znajdź nas na:

Reklama z blokaut.net:

Nasza witryna wykorzystuje Cookies


Witryna wykorzystuje cookies w celu poprawnej realizacji dostarczanych usług i informacji oraz w celach gromadzenia anonimowych informacji statystycznych, dotyczących używania serwisu przez użytkowników.
Kontynuując przeglądanie serwisu bez zmian ustawień przeglądarki akceptujesz zapisywanie plików cookies.

X